اندازهٔ روتور اطلاعات بیشتری نسبت به ظرفیت تنها ارائه میدهد
یک مدیر کارخانه روزی به من گفت که برای انتخاب شکنندهاش صرفاً بر اساس اعداد تن در ساعت عمل کرده بود، سپس کشف کرد که ابعاد روتور با مواد ورودیاش سازگان ندارد. ظرفیت تنها نیمی از داستان است—هندسه تعیین میکند که آن ظرفیت چگونه حاصل میشود. با بررسی این مجموعه، طول و قطر روتور از ۱۳۰۰×۱۵۰۰ میلیمتر در مدل DLHCS1315 تا ۱۶۰۰×۳۰۰۰ میلیمتر در مدل DLHCS1630 افزایش مییابد و ظرفیت پردازشی نیز متناظر با آن از ۲۵۰–۳۲۰ تن در ساعت به ۶۵۰–۷۵۰ تن در ساعت ارتقا مییابد.
پیکربندی توان، نیت طراحی را آشکار میسازد
پیکربندیهای موتور در اینجا یکنواخت نیستند—مدل DLHCS1315 از یک محرک تکی با توان ۲۵۰ تا ۳۱۵ کیلووات استفاده میکند، در حالی که مدلهای DLHCS1320 و DLHCS1520 از پیکربندیهای دو موتوره تقسیمشده بهره میبرند (بهترتیب ۳۱۵/(۲۰۰×۲) و (۲۲۰×۲/۵۰)×۲). مدلهای DLHCS1523 و DLHCS1630 دوباره به واحدهای تکی با توان بالا باز میگردند که توان آنها بهترتیب ۶۳۰ و ۸۰۰ کیلووات است. رویههای رایج صنعت بهطور پیوسته نشان میدهد که پیکربندیهای دو موتوره بار را توزیع کرده و تنش واردشده بر اجزای جداگانه را کاهش میدهند، در حالی که محرکهای تکی بزرگ، نگهداری را سادهتر میکنند. انتخاب مدل مناسب به اندازه مواد ورودی، خروجی مورد نیاز و ترجیحات شما در زمینه نگهداری بستگی دارد—نه صرفاً به ظرفیت.